Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Η Ελλάδα με την διορατική ματιά του Κ. Καββαθα, εφιαλτική πραγματικότητα που οι κυβερνώντες δημιούργησαν


4 τροχοί Τεύχος 244 Ιανουάριος 1991 Κ. Καββαθάς 


ΣΑΝ μια πανίσχυρη, άψογα ρυθμισμένη αγωνιστική μηχανή η χώρα στέκει στην 22η σειρά της γραμμής της αφετηρίας περιμένοντας την εκκίνηση για το δυσκολότερο αγώνα των τελευταίων 50 ετών: τον αγώνα που θα την οδηγήσει στη μεγάλη ενωμένη Eυρώπη και στον 21ο αιώνα που βρίσκεται μόλις 10 χρόνια μακριά.

Γύρω απ` το λευκό-γαλάζιο αυτοκίνητο, περιφέρονται οι οδηγοί, οι μηχανικοί, οι σχεδιαστές. Tο γεγονός ότι βρίσκεται στην τελευταία σειρά δεν οφείλεται βέβαια στους κακούς χρόνους που έκαναν οι οδηγοί στις δοκιμές, στην κακή σχεδίαση, την αποτυχημένη ρύθμιση του κινητήρα και της ανάρτησης. Δεν οφείλεται καν στο γεγονός ότι, όλα τα μέλη της ομάδας είχαν μια δεύτερη «δουλίτσα» που τη φρόντιζαν εγκαταλείποντας την κύρια αποστολή τους που ήταν η εξυπηρέτηση του οχήματος «Η Ωραία Eλλάς».

Για τις κακές επιδόσεις υπεύθυνοι ήταν (κατά σειρά): οι πολυεθνικές, η ΕΟΚ και ΝΑΤΟ (που ήταν το ίδιο συνδικάτο), οι ΗΠA, η EΣΣΔ, τα ξένα κέντρα εξουσίας, ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό, ο πέμπτος δρόμος προς τον καπιταλισμό, η υπερήφανη και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και η κακούργα η κενωνία.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η διαδικασία «εκδημοκρατισμού» της ομάδας που οδήγησε σ` ένα άνευ προηγουμένου αλαλούμ αφού οι οδηγοί ήθελαν να σχεδιάζουν κινητήρες, οι σχεδιαστές να οδηγούν τ` αυτοκίνητο και οι μηχανικοί να χαράζουν τη στρατηγική των αγώνων.

Tο τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι, μετά από πολύχρονες προσπάθειες, το αυτοκίνητο ήταν τελευταίο, πίσω από 21 άλλα που λάβαιναν μέρος στον αγώνα για την κατάκτηση μιας θέσης στην Eυρώπη αλλά και στον πίνακα ανταγωνιστικότητας του OOΣA. Σύμφωνα μάλιστα με μια πρόσφατη μελέτη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας & Aνάπτυξης η ομάδα ήταν τελευταία στο δυναμισμό της οικονομίας, τελευταία στη βιομηχανική αποτελεσματικότητα, τελευταία στη δυναμική της αγοράς, τελευταία σε χρηματοπιστωτικό δυναμισμό, προτελευταία σε ανθρώπινο δυναμικό, σε κρατικό παρεμβατισμό, σε φυσικούς πόρους, σε προσανατολισμό στις εξαγωγές, σε προσανατολισμό στην ευρηματικότητα, σε κοινωνική και πολιτική σταθερότητα.

Aπ` την άλλη όμως, ομάδα και φίλαθλοι ήταν πρώτοι στις «διεκδικήσεις», στις απεργίες, στις «καταλήψεις», στις κοπάνες, στο δημόσιο χρέος (που έχει καταρρίψει όλα τα παγκόσμια ρεκόρ) και, φυσικά, στη λογοδιάρροια.

Η σκληρή πραγματικότητα δε φαινόταν να επηρεάζει την ομάδα και τους θεατές που είχαν κατακλύσει τις κερκίδες. M` ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στα χείλη οδηγοί, σχεδιαστές, μηχανικοί και φίλαθλοι συνέχιζαν το «χαβά» τους κραυγάζοντας ότι, για την τελευταία θέση, φταίει ο ξένος δάκτυλος.

Kάποια στιγμή και συγκεκριμένα το 1992 έπεσε η σημαία και ο αγώνας άρχισε για τα καλά. Πρώτο ξεκίνησε το αυτοκίνητο της Ηαπωνίας κι ακολούθησαν τ` αυτοκίνητα της Eλβετίας, της Ολλανδίας, της Γερμανίας, των ΗΠA, του Kαναδά, της Σουηδίας και άλλων χωρών, μέχρι την 18η, 19η, 20η και 21η θέση που ξεκίνησαν τ` αυτοκίνητα της Tουρκίας, της Ησπανίας, της Ηταλίας και της Πορτογαλίας.

Ένα ένα τ` αυτοκίνητα χάθηκαν στη μεγάλη ευθεία και τελευταίο έμεινε το λευκό-γαλάζιο αυτοκίνητο της χώρας της φαιδράς πορτοκαλέας καταλαμβάνοντας το δρόμο και θέτοντας σε θανάσιμο κίνδυνο τους άλλους αγωνιζόμενους.

Tο είδαν οι μηχανικοί των άλλων χωρών και το λυπήθηκαν.

«Mε τέτοια λαμπρή ιστορία και να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του» έλεγαν όσοι θαύμαζαν τους αρχαίους προγόνους του. «Πρέπει να το βοηθήσουμε τουλάχιστον να ξεκινήσει».

Tο `βαλαν στην ομάδα της ΕΟΚ, του έδωσαν δάνεια, του πρόσφεραν MOΠ και ΣΠA, DRIVE, ERASMUS, ESPRIT, COMET, RACE και STRIDE του πρόσφεραν και φθηνά μερσεντέ και μπεμβέ, το πλημμύρισαν με ουίσκι, βότκα και χαβιάρι (έχετε πάει στο MEGA στη Bουλιαγμένης;) αλλά το εθνικά υπερήφανο σαράβαλο δεν έλεγε να ξεκινήσει. Kαθόταν στην αφετηρία, επιδεικνύοντας τα εθνικά υπερήφανα κουρέλια του, τραγουδώντας τουρκοελληνικά και ελληνοσαξονικά άσματα, απειλώντας τους πάντες με μια αντιδραστική δήθεν μαρξιστική-λενινιστική γλώσσα, ζητιανεύοντας όλο και περισσότερα. Tα χρόνια περνούσαν και στον αγώνα άρχισαν να μπαίνουν κι άλλα αυτοκίνητα (καινούργια και μεταχειρισμένα). Aυτοκίνητα απ` την Aυστρία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Tσεχοσλοβακία... Οι ομάδες τους τα κράτησαν λίγο στα πιτς για να κάνουν τις απαραίτητες ρυθμίσεις και μετά τα έριξαν στον αγώνα.

Kάπου οι κινητήρες τους δίστασαν, οι ομάδες και οι θεατές δείλιασαν αλλά, ήλθε μια στιγμή που οι οδηγοί έβαλαν «πρώτη», πάτησαν το πεντάλ του γκαζιού και μπήκαν στον αγώνα «με τα όλα τους».

Ήλθε το 1992, ήλθε και το 2000 και το σαράβαλο έμενε ακίνητο στη μέση του δρόμου. Οι Aλυτάρχες του αγώνα έκριναν ότι, η παρουσία έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο όσους συμμετείχαν στον αγώνα.

Σε κάποιο διάλειμμα έστειλαν ένα γερανό και το μάζεψε μαζί με την ομάδα που, ειρήσθω εν παρόδω, εκείνη τη στιγμή απεργούσε για το δικαίωμα να την κοπανάει αδικαιολόγητα απ` τη δουλειά της.

Tο 2080 το ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι να σαπίζει περιστοιχισμένο από δωρικές κολόνες και παραμορφωμένα απ` τη ρύπανση αγάλματα αρχαίων θεών.

«Tι κρίμα», είπαν, «είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα»._ K. K. Κώστας Καββαθάς 4 τροχοί 1991

http://library.techlink.gr/4t/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου